گویند...

رود مثل عشقی که به داد دل تنها نرسد ترسم این است که این رود به دریا نرسد xa0 xa0این که آویخته از دامنه ی کوه به دشت xa0می خرامد همه جا غلت زنان تا...، نرسد xa0 xa0ترسم این است که با خاک بیامیزد و سنگ xa0از زمین کام بگیرد... به من اما، نرسد xa0 xa0پشت هر سنگ، درنگی ، پس هر خار، خسی xa0حتم دارم که به همصحبتی ما نرسد xa0 xa0ماه مایوس شد و موج به دریا برگشت xa0بی سبب نیست که حتی به تماشا نرسد xa0 xa0من به هرصخره ازین فاصله می کوبم ، سر xa0ترسم این است که این رود به دریا نرسد xa0...

من اگر دست زنانم نه من از دست زنانمنـــه از اینم نــه از آنم مــن از آن شهر کـلانمنـــه پـــی زمــــر و قمــارم نه پی خمر و عقارمنـــه خمیـــرم نــــه خمـــارم نــه چنینم نه چنانممـــن اگـــر مست و خرابم نه چو تو مست شرابمنهxa0 ز خاکمxa0 نهxa0 ز آبمxa0 نهxa0 ازxa0 اینxa0 اهــــلxa0 زمــــانمخـــرد پـــورهxa0 آدمxa0 چـــهxa0 خبـــرxa0 داردxa0 ازxa0 ایــنxa0 دمکــــه مــن از جمــله عالــم به دو صد پرده نهانممشنـو این سخن از من و نه زین خاطر روشنکه از این ظاهر و باطن نه پذیرم نه ستانم......